Ev Aksesuarları ile Dekorasyon

Evime ilk taşındığımda mobilyalar yerleşti, duvarlar boyandı, perdeler takıldı; ama içeri girdiğimde hâlâ birinin evi değil de bir mobilya mağazasının vitrini gibi duruyordu. Eksik olan şey büyük parçalar değildi — aksesuarlardı. Bir sehpanın üstüne koyduğum eski pirinç mumluk, koridora astığım harita ve mutfak rafına dizdiğim üç seramik kavanoz, o odaları benim odalarım yaptı. O günden beri dekorasyonda en çok keyif aldığım kısım burası: küçük dokunuşlarla evin karakterini kurmak. Aşağıda yıllar içinde deneyerek, bazen de hata yaparak öğrendiğim dekoratif aksesuar fikir ve yerleştirme yöntemlerini anlatıyorum.

Aksesuar seçerken ilk sorduğum üç soru

Eskiden hoşuma giden her şeyi alıp eve taşırdım, sonra hangisini nereye koyacağımı bilemezdim. Şimdi bir şeyi satın almadan önce kendime şunları soruyorum:

• Bu parça hangi hikâyeyi anlatıyor? Gittiğim bir şehirden aldığım bir seramik, internetten sipariş edilmiş bir süsten her zaman daha fazla iş görüyor.
• Nereye koyacağım, o yüzey boş mu? Yeri belli olmayan aksesuar, dolap içinde yaşıyor.
• Odadaki renk ailesine giriyor mu? Evimde üç ana renk var; dördüncü bir renk eklemek istiyorsam bunu tek bir vurgu parçası olarak yapıyorum.

Bu üç soru, alışverişimi yarıya indirdi ama evimin görünümünü iki katına çıkardı. Duvar rengi ve boyama konusuna kafa yorduğum dönemde de aynı mantığı kurmuştum: önce zemin, sonra üstüne eklenen katmanlar.

Ayna: en çalışkan aksesuar

Bana kalırsa aynanın dekoratif gücü hafife alınıyor. Küçük alanları daha geniş göstermek için en hızlı çözüm bu. Koridorumda tek bir uzun ayna var ve karşısındaki duvara pencereyi yansıtacak şekilde konumlandırdım; sabahları koridor iki kat aydınlık görünüyor. Öğrendiğim birkaç kural:

• Aynayı bir ışık kaynağının karşısına asın — pencere, avize, hatta bir abajur.
• Karşısında kalabalık bir raf ya da dağınık bir köşe varsa asmayın; ayna karmaşayı da iki katına çıkarıyor.
• Küçük aynaları tek başına asmak yerine üç-beşli gruplar hâlinde kullanın, o zaman bir "duvar objesi" oluyorlar.
• Çerçeve, odadaki metal tonlarıyla konuşsun. Kapı kollarınız altın rengiyse gümüş çerçeve yalnız kalır.

Harita, tablo ve çerçeve düzeni

Salonumun en çok yorum alan köşesi, altı çerçeveden oluşan bir duvar. İlk denememde çerçeveleri doğrudan çiviyle astım ve iki hafta sonra hepsini sökmek zorunda kaldım. İkinci denemede şunu yaptım: çerçevelerin şablonunu gazete kâğıdına çizip kestim, kâğıtları duvara maskeleme bandıyla tutturdum ve üç gün öyle bıraktım. Sabah kahvemi içerken bakıp bakıp yerlerini değiştirdim. Sonuç çok daha iyi oldu.

Çerçeve duvarı kurarken işime yarayan ölçüler:

• Göz hizası: yerden yaklaşık 145–150 cm, kompozisyonun merkezi bu hizada olsun.
• Çerçeveler arası boşluk: 5–8 cm. Daha fazlası kompozisyonu dağıtıyor.
• Kanepenin üstündeki grup, kanepe genişliğinin üçte ikisini geçmesin.
• Farklı çerçeve boyutları kullanın ama çerçeve rengini ya da paspartuyu sabit tutun; birlik hissi buradan geliyor.

Haritalar bu işte özellikle iyi çalışıyor. Büyük bir eski dünya haritası hem grafik bir doku veriyor hem de nötr renkleriyle her şeyle uyuşuyor. Çocuk odasında ya da çalışma köşesinde de konuşma başlatan bir parça oluyor.

Mumluk, vazo ve masa üstü grupları

Masa ve sehpa üstlerinde en çok işe yarayan yöntem, tek tek nesne dizmek yerine üçlü gruplar kurmak. Formülüm şöyle: bir yüksek parça (vazo, uzun mumluk), bir yatay parça (kitap yığını, tepsi), bir organik parça (bitki, meyve kâsesi). Bu üçlüyü bir tepsinin ya da küçük bir kilimin üstünde toplayınca dağınık değil, kasıtlı görünüyor.

Mumluklarda üç farklı yükseklik kullanıyorum. Aynı boyda üç mum, askerî bir sıra gibi duruyor; 5-10 cm fark verdiğinizde göz hareket ediyor. Akşamları salon aydınlatmasını kısıp iki mum yaktığımda, odanın karakteri tamamen değişiyor — aydınlatma ile aksesuarın birlikte çalıştığı en güzel an bu.

Yaptığım hatalar

• Her yüzeyi doldurmak. Boş bir raf, gözün dinlendiği yerdir; minimalist yaklaşımdan bunu öğrendim.
• Tek malzemeye takılmak. Sadece cam ya da sadece ahşap kullanınca oda düz kalıyor; metal, seramik, dokuma ve bitkiyi karıştırmak gerekiyor.
• Mevsim geçmesine izin vermemek. Aksesuarların bir kısmını kutuda tutup üç-dört ayda bir değiştiriyorum; hiç para harcamadan ev yenilenmiş gibi oluyor.

Aksesuar dekorasyonun en affedici alanı: yanlış bir kanep